PORADNIKI

Resizable BAR i Smart Access Memory: co to jest i jak to sprawdzić

Resizable BAR pozwala procesorowi sięgnąć do całej pamięci karty graficznej zamiast zwykłego okna 256 MB. Czego wymaga (UEFI, GPT, Above 4G Decoding), jak sprawdzić, czy jest włączony, i dlaczego NVIDIA używa go gra po grze.

Oprogramowanie pomocy technicznej Intela mówi, że Resizable BAR jest wymagany do optymalnej wydajności twojej karty Arc serii A. Albo poradnik składania komputera każe ci włączyć Above 4G Decoding i Re-Size BAR Support, a ty chcesz wiedzieć, co one robią, zanim zmienisz ustawienia firmware'u. Albo Panel sterowania NVIDIA pokazuje przy Ze zmianą rozmiaru BAR wartość Nie, a ty zastanawiasz się, co tracisz. To jedna funkcja o kilku nazwach. Sprawdzenie jej zajmuje minutę; włączenie trwa dłużej, jeśli Windows był zainstalowany po staremu.

Czym jest BAR i co zmienia jego powiększenie

Urządzenie PCI Express, takie jak karta graficzna, udostępnia procesorowi swoją pamięć przez Base Address Register (BAR, rejestr adresu bazowego). Intel opisuje Resizable BAR jako funkcję PCIe, która pozwala urządzeniu wynegocjować rozmiar tego okna. Bez niej, jak wyjaśnia dokumentacja sterowników Microsoftu, oddzielny GPU zwykle udostępnia przez magistralę PCI tylko niewielką część swojej pamięci, typowo obszar 256 MB zachowany dla zgodności z 32-bitowymi systemami operacyjnymi. Z nią Windows, po tym jak firmware zainicjuje maszynę, ponownie negocjuje rozmiar BAR i zwiększa go do maksimum, udostępniając cały VRAM.

Objaśnienie NVIDII z premiery opisuje, co to zmienia w grze. Gdy poruszasz się po świecie gry, tekstury, shadery i geometria trafiają do VRAM przez wiele małych transferów z CPU do GPU. Z Resizable BAR procesor ma dostęp do całego bufora ramki, więc zasoby mogą być zamawiane w miarę potrzeby i przesyłane w całości, a kilka transferów może przebiegać jednocześnie, zamiast czekać w kolejce.

Nazwy różnią się w zależności od producenta. AMD nazywa to Smart Access Memory i opisuje jako dające procesorom Ryzen pełny dostęp do pamięci grafiki Radeon; Intel zaznacza, że opcja w firmware może występować jako Re-Size BAR, Smart Access Memory albo Clever Access Memory.

Czego wymaga

Obsługiwać to musi każde ogniwo łańcucha, a kilka ustawień firmware'u musi do siebie pasować. Z instrukcji Intela i NVIDII:

Żeby dostać się do firmware'u z Windows 11, droga według Microsoftu to Ustawienia > System > Odzyskiwanie, Uruchom ponownie teraz w obszarze Uruchamianie zaawansowane, a potem Rozwiązywanie problemów > Opcje zaawansowane > Ustawienia oprogramowania układowego UEFI > Uruchom ponownie. Jeśli tej opcji nie ma, użyj klawisza, który instrukcja twojej płyty głównej podaje do wejścia do ustawień przy włączaniu komputera.

Jak sprawdzić, czy jest włączony

Dlaczego NVIDIA włącza go gra po grze

Włączenie Resizable BAR w firmware nie oznacza, że korzysta z niego każda gra. Gdy NVIDIA dodała jego obsługę w 2021 roku, podała, że w jej testach niektóre tytuły zyskały kilka procent, ale były też tytuły, w których wydajność spadła. Dlatego NVIDIA zapowiedziała, że będzie wcześniej testować gry i za pomocą profili gier włączać Resizable BAR tylko tam, gdzie ma on pozytywny wpływ na wydajność, dodając kolejne tytuły w aktualizacjach sterowników Game Ready. Lista w dniu premiery liczyła 17 gier.

Zatem Tak w oknie Informacje o systemie mówi ci, że strona platformy jest gotowa; to, czy dana gra z niego korzysta, NVIDIA rozstrzyga osobno dla każdej gry. Wymuszanie go w grach spoza tej listy idzie wbrew temu, co zgłosiła sama NVIDIA: że niektóre tytuły działały z nim wolniej. AMD też formułuje swoje twierdzenie wąsko: mówi o korzyści w wybranych tytułach, a nie wszędzie.

Wyjątkiem jest Intel Arc. Przewodnik szybkiego startu Intel Arc mówi, że na kartach zarówno serii A, jak i serii B Resizable BAR musi być włączony, aby zapewnić optymalną wydajność we wszystkich aplikacjach. Na karcie Arc traktuj go jako wymóg, a nie opcję.

Jeśli Windows jest na dysku MBR

Resizable BAR wymaga rozruchu UEFI, a instrukcje zarówno NVIDII, jak i Intela wymagają Windows na dysku GPT. Najpierw sprawdź: w narzędziu „Disk Management” (Zarządzanie dyskami) kliknij dysk prawym przyciskiem myszy, wybierz „Properties” (Właściwości), otwórz kartę „Volumes” (Woluminy) i odczytaj „Partition style” (styl partycji). Albo uruchom Get-Disk | ft -Auto w PowerShell i odczytaj kolumnę Partition Style.

Jeśli widnieje tam MBR, narzędzie Microsoftu MBR2GPT konwertuje dysk systemowy na GPT bez modyfikowania ani usuwania danych. Jest już w Windows\System32, a w Windows uruchamia się je z wiersza polecenia z podwyższonymi uprawnieniami, z opcją /allowFullOS:

mbr2gpt /validate /allowFullOS
mbr2gpt /convert /allowFullOS

Walidacja najpierw sprawdza układ dysku, w tym to, czy są na nim najwyżej trzy partycje podstawowe i żadnych partycji rozszerzonych ani logicznych. Jeśli którekolwiek sprawdzenie się nie powiedzie, konwersja nie zostanie przeprowadzona.

Przeczytaj to przed konwersją. Samo narzędzie ostrzega, że po udanej konwersji „the disk can only be booted in GPT mode” (z dysku można uruchomić system tylko w trybie GPT) i że tej zmiany nie da się cofnąć. Najpierw upewnij się, że komputer obsługuje UEFI, a zaraz po konwersji przestaw firmware z Legacy/CSM na UEFI, bo dopóki tego nie zrobisz, Windows nie uruchomi się prawidłowo. Jeśli BitLocker jest włączony, wstrzymaj ochronę przed konwersją; Microsoft podaje, że żeby ją potem wznowić, istniejące zabezpieczenia (protectors) trzeba usunąć i utworzyć na nowo. Przed rozpoczęciem zrób kopię zapasową wszystkiego, czego nie możesz stracić.

Po konwersji, w firmware: CSM wyłączony, rozruch UEFI włączony, potem Above 4G Decoding, potem Resizable BAR. Secure Boot zależy od tego samego przełączenia na UEFI, dlatego Secure Boot i TPM 2.0 dla anti-cheatów zaczyna od tego samego miejsca.

Co nie pomaga

Powiązane

Czy ta strona pomogła?

Czego zabrakło albo co nie zadziałało? Czytamy każdą taką wiadomość.

Jeśli ta strona nie rozwiązała problemu, napisz do nas — podaj, który artykuł czytasz, a poprawimy ten artykuł.